و هیچ فکر نکرد که

                           ما

 میان پریشانی

                     تلفظ دردها

برای خوردن یک سیب

                           چقدر تنها ماندیم...

دنيا را بد ساخته اند ...
کسي را که دوست داري ، تو را دوست نمي دارد ...

و اين رنج است ...
                  

دنیا دنیای شگفتی های ابلهانه است

وجدان را میفروشند

تا در ازایش

بر بلندای جانشان به پرواز در آورند

بادبادک حماقت را

بادبادک ترکشان می گوید

با نخستین بوسه های باد ولگرد

ملالی نیست بگذار این جماعت

با خیال بادبادک به یغما رفته

بیاویزند ایمان ناچیزشان را

به نخی

در بن بست هم راه باز است.

اگر قبلاً پرواز کردن را آموخته باشی. 

 Ne Olur Uzulme Mutlaka Donecegim

Sevgimiz Ugruna Yasiyorum Ayaktayim

            When you tell me that you love me

I want to call the stars, down from the sky 

I want to live a day, that never dies

I want to change the world, only for you

All the impossible, I want to do

I want to hold you close, under the rain

I want to kiss your smile, and feel the pain

I know what's beautiful, looking at you

In a world of lies, you are the truth

And baby every time you touch me, I become a hero

I'll make you safe no matter where you are, and bring you

Everything you ask for,nothing is above me 

I'm shinging like a candle in the dark

when you tell me that you love me

I want to make you see, just what I was

Show you he loneliness, and what it does

You walked into my life, to stop my tears

Everythings easy now

I have you here

You love, tell me that you love me

In a world without you ,I would always hunger

All I need is your love to make me stronger

من و سایه ام باز هم راه خواهیم رفت و من برایش قلب خواهم دوخت

چشم خواهم کشید

کفش خواهم خرید

دستهایش را رنگ خواهم زد ...

من و سایه ام باز هم راه خواهیم رفت

خواهیم خندید

 خواهیم گریست و من برایش سایه بان خواهم بود

 قرارمان فردا پای همین شعر که

قرار است ادامه اش آواز گنجشکان باشد

یا نیمه دیگر تو که پشت همین دیوار جا مانده است.

تو رنجه بودی ز دیدن من

                ولی سفر را بهانه کردی

                                 مرا در این غم ز پا فکندی

                                                          اسیر آه شبانه کردی

                                 به روزگاران چو عندلیبی

            به یاد رویت ترانه خواندم

به وقت رفتن به تیر غم ها

           گلوی ما را نشانه کردی

                                 اگر ز دستم به جان رسیدی

                                                          و گر محبت ز من ندیدی

                                                                                 مرا ببخشا

                                                         خطا زمن بود

                                 تو ای پریور خطا نکردی

نشانی از ما دگر نجویی

                                 بهانه بس کن

                                                    چرا نگویی ز دیدن من

                                                                       ولی سفر را بهانه کردی

                                                                                      «مهدی سهیلی»

 زندگی هیچ نیست

 اندوخته بی دوام لحظه ها

و دست من از این لحظه ها تهی است

پشت شهر برف

 که شهر پر رنج ماست

دست مرا که پر از بذر آرزوست به دست دیگری می دهند

 و تو خواهی گریست

 زندگی هیچ نیست اندوخته بی دوام لحظه ها

 و دست من از این لحظه ها تهی است

تو خواهی گریست،

 یک لحظه  یک شب  یک روز  به آنجا که هیچ نیست نگاه می کنی

و

خواهی گریست

 آرام       آرام

عمیق      عمیق 

مجالی نیست، نازنین

زندگی را فریاد کن!

تپش پر حرارت قلب را مجالی نیست

سرخی خون را فریاد کن!

فرصتی نیست، نازنین

زندگی را تصویر کن!

فوران اشک شوق را فرصتی نیست

آبی عشق را تصویر کن!